WSV Woudrichem Roeien

Loch Broom, Ullapool 2013

 

De voorbereiding van " the best of the continent"

Zaterdagochtend om acht uur ben ik bij Aart van Beem om de St. Ayles skiff te wassen en te poetsen. De boot staat op z'n nieuwe trailer te glanzen achter de schuur van Aart. Het is een genoegen om er naar te kijken. Mooie lijn, prachtig geschilderd. Aart heeft de laatste veertien enorm veel werk verzet. Na iedere roeisessie ging de boot zijn schuur in om te worden ' gefijn tuned' . Vooral de houten dolconstructie zorgde voor de nodige problemen. Ook nu was er, sinds donderdagavond, weer het nodige gebeurd. Een vaste lenspomp, nieuwe landvasten, een vlaggenmast voor en achter en een prachtig gebogen nieuwe helmstok zijn hiervan vier voorbeelden. Om half tien arriveert Kees om de trailer op te halen. Nog een anker, veertig meter lijn, een stuk ketting, een VHF radio (verplicht voor de start) zijn nog zo wat kleine acties. Er komt druk te staan op de voorbereiding. De vrachtwagen moet nog worden geladen. Max en Kees stouwen een bankstel, een swingbarbecue, fietsen, tientallen tenten in de laadbak. Oh ja dit nog en oh ja dat nog, enne hebben wij hier aan gedacht. Kees reikt Max als eerste zijn roeikleiding uit. Een groene polo, met een nieuw ontworpen WSV roei embleem aan de voorkant, Nederland en WSV op de rug. Op de mouw staat de bescheidenheid uitstralende tekst " best of the continent' en bij Max de voor hem verrassende tekst " med" (van medical).

 

Later op de veerboot ontspint zich een discussie tussen Max en Kees over de vraag of de doos met kleding nu wel of niet is meegegaan. " Jij zou die doos toch inpakken", " niet gezien" kibbelen de heren maar net als in een goed huwelijk is het snel weer pais en vree bij een pint. Of de kleding nu wel of niet mee is ligt in de laadbak van het Iveco wagentje besloten. Wij zijn benieuwd.

 

 

Dag 1. Hobbels worden met euro's en beleid opgelost

 

Een zuinig plopje, de glazen vullen zich met champagne. Op het Dijkje in Rijswijk is de vrachtwagen bepakt (" tot op z'n assen gevuld" ), Groot en Grut 001 staat te glanzen op een aanhanger met een volvo ervoor. Een toost met de achterblijvers, een slok, knuffels en wij (Arno, Eric, Redmer, Martin, Kees, Max en Koen) zijn op weg naar Europoort. Bij Almkerk ruiken wij al een schroeilucht: " overbelading, vastzittende remmen, slechte airco", zijn de eerste analyses, "allemaal onzin" volgens leider logistiek Kees en " doorrijden" is zijn devies. Inderdaad zijn wij een uurtje later bij ferrybedrijf P&O. Wij stoppen voor een slagboom en twee juffrouwen meten het vrachtwagentje met een lang meetlint op. " Twintig cm te lang meneer!" is de conclusie. Vervolgens meten zij de trailer. "Acht meter meneer, dat is langer dan u heeft opgegeven" . Als lezer voel je het al aankomen. Dat wordt bijbetalen, 266 euro. Bij het inchecken duikt een laatste hobbel op voordat wij Nederland kunnen / mogen verlaten. Deze laatste hobbel blijkt Redmer te zijn. Zijn achternaam is Verwei, naar zijn moeder vernoemd. Zonder schriftelijke toestemming van Margot komt hij de grens niet over of ik nu beweer zijn vader te zijn of niet. Dus na een telefoontje start in de Stadshaven de scanner van Margot haar paspoort plus de tekst " herewith I declare that..etc" . Uiteindelijk krijgen wij zonder de scan groen licht van de grenspolitie, voor deze keer knijpen zij een oogje dicht omdat zij mij geloven op mijn blauwe ogen (meer waarschijnlijk door het postuur van Kees die tijdens het gesprek achter mij staat).

 

De veerboot " Pride of Rotterdam" brengt ons comfortabel naar Hull. Wij varen langs de nieuwe Maasvlakte naar zee. En met een bescheiden windje en met nauwelijkse enige zeegang bereiken wij in de ochtend Hull in Engeland. De motoren worden weer gestart en volgens de diverse routeplanners komen wij om vijf uur Engelse tijd aan in Ullapool.

 Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 Onderdeel van WSV Woudrichem

www.wsv-woudrichem.nl